ملايكه و مطاف ايشان قرار مىدهد تا پيوسته معراج ايشان باشد و اصنافى از ابواب علوم به او عطا فرمايد ، پرستش و بندگى كه خداى تعالى خواسته آن است كه او تسبيح ، تمجيد ، تهليل ، تكبير ، نماز ، روزه ، حجّ و ساير عبادات را به جاى آورد و پس از لطف‌ها ، احسان‌ها و نعمت‌هاى كثيرهء وفيره كه به او عنايت فرموده ، به تمام كمالات كه ممكن بما هو ممكن لياقت دارد و مىتواند به آن برسد ، به حسب قابليّت و ظرفيّتش ، او را آراسته و زينت داده ، سپس به ارشاد ، هدايت و راهنمايى خلق امر فرمايد ، به نحوى كه از اختيار و ميل خود بيرون نروند و قابل استحقاق ثواب و مكرمت شوند . پس آن جناب نيز با در بين نبودن مفسده‌اى براى اظهار شغل و منصبش ، مردم را دعوت مىكند . ايشان اگر فرمايشات حضرت را شنيده و از او متابعت كردند ، به خود احسان كرده‌اند و اگر فرمايشات آن جناب را نشنيدند و از آن نور الهى متابعت نكردند ، بر دامن كبرياى او گردى ننشيند ، اعمّ از اين‌كه ساكت گردد و دم فروبندد يا غايب شود و رخ فروبندد و اگر تمام مراتب هدايت و ارشادش از خلق ، براى او ميسّر نشد ؛ نقصى در مقامات او پديد نيايد و چيزى از شؤوناتش كاسته نگردد ، مگر آن‌كه خدا بخواهد به مضمون آيهء كريمهء وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ « 1 » هر چه را به آن جناب عنايت فرموده ، سلب فرمايد . فرضا اگر روامىدارند در مورد عالم عابد زاهد متبحّرى كه در مطموره‌اى حبس شده بگويند : به واسطهء حبس‌اش در مطموره از مقامات خود افتاده و علم و زهد و عبادت از او سلب شده و ديگر نشايد او را عالم و عابد و زاهد گفت ، همانا رواداشته باشند ، بگويند : امامى كه به واسطهء غيب از خلايق غايب شده ، از مقامات و شؤونات امامتى خود افتاده و انّى لهم بذلك ؟ چون اگر چنين تفوّهى نمايند ، مسخرهء تمام عقلاى اهل ملل و نحل عالم واقع شوند با آن‌كه تفاوت اين مثال با ممثّل عليه آن ، بيشتر از تفاوت ثرى تا ثريّاست . جواب دوّم : اماميّه مىگويند : ما به امامى معتقديم كه تمام مراتب هدايت و

--> ( 1 ) . سوره اسراء ، آيه 86 .